چطور با غم کنسل شدن یک سریال کنار بیاییم!

IPTVGUIDE

در چند روز اخیر خبرهای متعددی درباره کنسل شدن سریال های تلویزیونی در شبکه های مختلف آمریکایی منتشر شد که بعضی از آن ها حسابی سازندگان سریال ها را با دلخوری و ناراحتی مواجه کرد. لاورن مک کینون، متخصص بهبودی بعد از سوگواری و مربی سبک زندگی که در کنار این کار به همراه کی کنون یک کمپانی فیلم و سریال سازی را می گردانند، در تازه ترین مقاله ای که برای هالیوود ریپورتر نوشته از راهی می گوید که سازندگان سریال ها می توانند از طریق آن با غم لغو ساخت یک سریال یا اپیزود پایلوت کنار بیایند.

هر چند شاید در ایران که مدل سریال سازی اش فصل به فصل نیست و سریال های کمی وجود دارند که فصل دوم یا سوم آن ها ساخته می شود اما توصیه های مک کینون برای برنامه سازان در هر حوزه ای کاملا به درد بخور و کار راه انداز است.

مک کینون ابتدای مقاله ای اش را با این مسئله شروع کرده که پس زده شدن یک اتفاق معمول و همیشگی در صنعت سرگرمی سازی است که با وجود انتظارهایی مثل: «باید پوستت کلفت باشد» یا «باید ازش بگذری» پیچیده تر هم می شود. پس اگر از پس این موضوع بر نیایید برای این صنعت به قدر کافی سرسخت نیستید. ماجراهای پس زده شدن هم فقط به پایلوت سریال هایی که برای تبدیل شدن به یک فصل کامل چراغ سبز دریافت نمی کنند محدود نمی شود.

درباره موج سریال های کنسلی شبکه CBS اینجا  بخوانید!

از کار برکنار شدن، کوتاه تر شدن مدت زمان اثر، جلسات انتخاب بازیگران که خوب پیش نمی روند، طرح های اولیه که کسی خریدارشان نیستند، ایده هایی که فرصت مطرح شدن پیدا نمی کنند، جایگزین شدن نویسنده ها، انتخاب دوباره بازیگران، لغو ساخت سریال ها و بسیاری موارد دیگر از همین دسته اند.

به عقیده مک کینون چیزی که هنوز در صنعت تلویزیون یک تابو به شمار می رود، صحبت کردن از اندوه یا سوگی است که در حرفه افراد فعال در این حوزه رخ می دهد. بخشی از این تابو از درک اشتباه سازندگان سریال ها نسبت به این صنعت نشات می گیرد. چون آن ها فکر می کنند در صدر نبودن در تلویزیون همیشه مایه شرمساری است.

درباره قرارداد نتفلیکس و شوندا رایمز اینجا  بخوانید!

البته معمولا از عبارت سوگ و عمل سوگواری درباره مرگ آدم ها استفاده می شود و ممکن است از خودتان بپرسید اگر برنامه تلویزیونی و سریال ساختن سرگرمی سازی است پس چرا افراد باید از چیزی اندوهگین شوند؟ مک کینون معتقد است به رسمیت شناختن سوگی که در موقعیت های کار حرفه ای رخ می دهد بخش بسیار مهمی از تجربه های انسانی است. به این معنی که انسان نمی تواند سویه های مختلف زندگی اش را نادیده بگیرد.

هر انسانی انتظار دارد که تعلق داشتن و مرتبط بودن به جهان اطرافش را احساس کند، وقتی این اتفاق نمی افتد جوامع انسانی از هم می پاشند و طبیعتا چنین مسئله ای ربطی به حوزه کاری افراد ندارد. بله شرایط همین قدر وخیم است. البته مک کینون در پایان یادداشت خود پیشنهاد بسیار مفیدی به مخاطبش می دهد: انجام اقداماتی که ارزش های خود شخص و اولویت هایش را مقدم می داند.

درباره سرنوشت سریال های معروف شبکه NBC اینجا بخوانید!

البته او به این نکته هم اشاره می کند که هیچ راه واحد و مشخصی برای سوگواری وجود ندارد. برخی از مردم به عضویت یک گروه در می آیند، یا پیش یک روان شناس می روند، یا حتی پروژه های هنری انجام می دهند. برخی به خود اجازه گریه کردن می دهند، یا از خودشان دور می شوند. برخی بلافاصله به سراغ کار بعدی می روند و برخی هم مدتی از کار فاصله می گیرند.

به باور مک کینون اگرچه رسیدن به این نتیجه گیری برای هر برنامه ساز و خالق سریالی مدت ها طول می کشد، اما به محض کنار گذاشتن شرم و صحبت کردن بی پرده از اندوه و آسیب پذیری اش، این واقعیت از پشت ابرها بیرون می آید که سوگواری بخاطر سریال از دست رفته شان نشان دهنده عمق عشق، اهمیت و ارتباط نزدیکی است که این افراد با کار خود دارند.

IPTVGuide

 

چت
نظر بدهید
CAPTCHA
حروف در کادر را تایپ کنید
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.‎

معرفی مقاله‌های مرتبط